کمی درباره ترجمه :

در کنفرانسی  به زبان انگلیسی که در باره صادق هدایت بود  یکی از جمله ها ی کتابی از هدایت  را بسیار دور از ذهن ترجمه کردند 

جمله هدایت این بود :طوبی خانم  سنگین و رنگین وارد مجلس شد

شما بزرگان  زبان و ادب پارسی و انگلیسی می دانید که  سنگین heavyیعنی چیزی  که وزن ریادی دارد  رنگین هم colored یعنی چیزرنگی  و مجلس را parliament یعنی مجلس شورا ترجمه کرده بودند .

 پس در این ترجمه طوبی خانم  که بسیار چاق شده بود  و خودش را رنگی کرده است  وارد مجلس شورا شد ­_.

_{*********************}

خط الفبای فارسی یک کم و کاستی هایی دارد  مثلا  الفبای فارسی حروف صدا دار ندارد  بنا بر این تلفظ برخی واژه ها  به  تنهایی غیر ممکن است و باید حتما در جمله باشد تا معنی شونو بدونیم و درست تلفظ بشن  مثال  ملک که چهار تلفظ دارد و بیش از بیست معنی دارد(melk-molk-malek-malak)که به ترتیب( به تصرف در آوردن-خداوند-بزرگی پادشاهی-فرشته)

کره که چهار تلفظ داره:(kare-kore-kore-korre-korh)

(کره:یکی از لبنیات -کشور کرخه -چیزی که شبیه توپ است -بچه برخی چارپایان-korhهم یعنی ناپسند داشتن )

....................................................................

نیاکان ما سه نوع خط داشتند که هیچ یک دارای هیچ ضعفی نبوده  اند  و الفبای یکی از آنها چهارده حرف صدادارداشته است ما متون علمی را با خط نیم گجستک-متون تاریخی را با خطمیخی و متون فلسفی و دینی را با خط دپیریه می نوشتیم :

زبان شناسان معتقدند خط دپیریه کامل ترین خط جهان است  زیرا با این خط می توانیم همه صداها و آواها و کلمات هر زبانی  را بنویسیم.این خطاز نگارش شیوه فونوتیک هم کاملتره .

 نیاکان ما (خدا رحمشان کند ) می گفته اند :

ایمام دهیو ائوره مزدا پاتو هچا هئنه  هچا دوشی  یارا هچا دراوگه

Imaam  dahyoo  aoramazdaa paatov   hachaa  haena hachaa dooshiyaaraa  hachaa   deraoga

 یعنی :خداوندا ایران را از سه آفت بپایاد(حفظ کند ):خشک سالی -جنگ -دروغ

 ملاحظه می فرمایید که نیکان ما و شما  دروغ را با جنگ و خشکسالی  =می دانستند

می خواستم با خط خودشون هم بنویسم که امکان پذیر نبود

ایران تنهاکشوری است  که پساز سلطه اعراب  زبان خود را از دست نداد  مردم همه کشورهای یکه مسلمان شدند  امروز عربی حرف می زنند

مصر که تمدنی کهن سال داشت  زبان و فرهنگ خود را از دست داد

.................................یک نکته جالب

چرا در فارسی  به مریض می گویند ناخوش ؟

مار یعنی استاد معنوی و عرفانی

مانند مار اسپندان که از بزرگان  و استادان معنوی  روزگار  ساسانیانبوده  و از او  رساله  کوچکی  به ما رسیده  که در آن اندرزهایی به شاگردانش  نثار کرده است

شاگردان چنین استادانی که حالتی شبیه  به مرید داشته اند و دارند  به استاد خود چنان(لطفا به فعلها توجه فرمایید ) مهری می ورزیدند کهاگر از او دور می شدند چنان بود  که حبیبی از محبوبش دور شده باشد .پس افسرده  و نا خوش می شدند

بنابر این  اگر کسی افسرده  و مریض  می شد  از او می پرسیدند  چگونه ای ؟

می گفت :بیمارم  یعنی از استاد عزیز خود دور افتاده ام

چه قدر زیبا ! البته این مار در زبان فارسی حکایت ها داره که  یک زمان دیگه میگم ...